ପ୍ରତ୍ୟୟ

ଚାହିଁବା ଓ ପାଇବା ଭିତରେ ଗୋଟେ ଅନୁରାଗ ଭିଜା ବ୍ୟବଧାନର ହସ୍ତାକ୍ଷର ଏ କବିତା ।


ତୁମକୁ ଦେଖିବା କ୍ଷଣି ଜଳଶୂନ୍ୟ ସହର ଭିତରେ ଅକସ୍ମାତ ସମୁଦ୍ର ଗୋଟିଏ ଜଳି ଉଠିଥିଲା, ଅକସ୍ମାତ ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ । ଜୁଆର ପରେ ଜୁଆର ମାଡିଗଲା ଚାରିଆଡେ ଅନେକ ବୋଇତ ପବନ ବେଗରେ ଆସି ପହଁଚିଲେ, ଶତାବ୍ଦୀ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ପଡିଥିବା ଅପନ୍ତରା ଭରିଗଲେ ପ୍ରସ୍ତ ପ୍ରସ୍ତ ସବୁଜ ରଙ୍ଗରେ ।

"ପ୍ରତ୍ୟୟ" ପଢିବା ଜାରି ରଖିବାକୁ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଲଗ୍ଇନ୍ କରନ୍ତୁ

ଏହି ପୃଷ୍ଠାଟି କେବଳ ହବ୍ ର ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ଧିଷ୍ଟ | ଆପଣ ମାଗଣାରେ ହବ୍ ର ସଦସ୍ୟତା ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ |

ଏକ ତ୍ରୁଟି ରିପୋର୍ଟ କରନ୍ତୁ