ମୁଁ ବହମାନ ସେଇ ନଈ

କବିତା ଭିତରେ ନଈ ପରି ଛଳ ଛଳ ବୋହିଯାଉଥିବା ଅନୁରାଗ । ଦର୍ପଣ ପରି ସ୍ବଚ୍ଛ ଓ ସରଳ ଅନୁରାଗର ଭାଷା ।


ଫଟୋ - କେଦାର ମିଶ୍ର

ତୁମେ ଓ ମୁଁ -
କିଏ ଆମେ ?

କେଉଁ ସ୍ଵପ୍ନାକାଶରୁ ଖସିପଡିଛୁ
ଆମେ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷୀ
ଦୂର ପର୍ବତ ଉପରେ ଥିବା
ତାଳ ଗଛରେ ଅମ ଘର
କହତ କିଏ ଆମେ ?

କିଏ ମୁଁ ?
ମୁଁ ସେ ବାଟଭୁଲା ନଈ
ଯିଏ ସମୁଦ୍ର ଛାତିରେ ମିଶିବ ବୋଲି
ଧାଉଁଛି ଯେ ଧାଉଁଛି
ନା ମୁଁ ଅସତର୍କ ଫୁଲର ଏକ ଡାଳ
ଯିଏ ଚଇତାଳିର ଛୁଆଁରେ
ଶିହରି ଯାଉଛି ?

ଗହନ ନିଦରେ ବି ମୋତେ ଲାଗେ
ତୁମେ ସତେ ଯେମିତି
ମୋତେ କୋଳେଇ ଧରିଛ ପଛରୁ
ମୋ ଦେହ ଭିତରେ
ତମେ ଇ ମୋର ଦେହ
ନିଦରୁ ଉଠି ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୋଜେ ।

ଏ ଆମର ଦେହ
ନା ନଈର ପ୍ରବାହ
ତମେ ଇ କହ !

କେତେ ରୂପରେ, କେତେ ନାମରେ
ଆମେ ଭେଟିଛେ ପରସ୍ପରକୁ
ମିଳନରେ ଯେତିକି
ବିରହରେ ତତୋଧିକ ଗଭୀର
ତମର ଆଲିଙ୍ଗନ ।

ତେବେ ଏତିକି ଜାଣେ ଯେ
ମୁଁ ସେଇ ନଈ ଯିଏ ବହମାନ
ସମୁଦ୍ର ଆଡକୁ
ତମ ଆଡକୁ
ତମେ ସୀମାହୀନ ବାହୁ ମେଲେଇ
ମୋତେ ଡାକୁଛ
ଆ' ଆ ବୋଲି ।

କାହାଣୀ ମାତ୍ର ସେତିକି
ସତ ନୁହେଁ କି ?

Report an Error