ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର

ସମ୍ପର୍କ ଭିତରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁକ୍ତି ଓ କଳ୍ପନାର ମିଶ୍ରଣ ଘଟାଇବାର କଳା ଏ କବିତାରେ ଅଛି । ଏ କବିତାରେ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଓ କଳ୍ପନାର ଅପୂର୍ବ ସମନ୍ଵୟ ।


ଜାଣିଛ !
ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ନଇଁପଡନ୍ତି ପର୍ବତମାନେ
ନଈସବୁ ଛାଣିଆଣନ୍ତି ଅର୍ନ୍ତଦାହ ଯେତେ,
ତମେ କୁହ ସମୁଦ୍ରର ସ୍ୱାଦ ଲୁଣି ।

ଯେତେବେଳେ କଷ୍ଟ ହୁଏ ତମକୁ ଓ ମତେ
ମତେ ଲାଗେ; ସବୁ ଦୁଃଖ ଅଭିଶାପ
ତମେ କିନ୍ତୁ କହ !
ଅଭିଶାପରେ ବି ଥାଏ ନିଜରପଣ ।

ମୁଁ କହେ;
ପ୍ରଜାପତି ସବୁ ଯାଯାବର
ରଂଗ ସବୁ କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁର
ତମେ ହସି ଦେଇ ପଚାର,
ଲୁହର ରଂଗ କେତେ ଗାଢ଼ ?

ଯେତେବେଳେ ଏକ୍ଲାଥାଏ, ନେପଥ୍ୟରେ !
ରଂଗ ମାଖେ ଚିବୁକରେ,
ପଚାରେ ତମକୁ, ତମେ କିଏ ମୋର ?

ମତେ ଉତ୍ତର ଫେରାଅ;
ମୁଁ ଆକାଶ ତୁମ ଉଡାଜାହାଜର

ଜାଣିଛ !
ଗଛମାନେ କଣ ଭାବୁଥିବେ ଏକାନ୍ତରେ
ରତ ରତ ସଂଜବେଳେ
ସେବେ ଯାଇଁ ଭାଙ୍ଗୁଥିବ ନୀରବତା
ଯେବେ ପକ୍ଷୀସବୁ ଫେରୁଥିବେ ନୀଡ଼କୁ

ତମେ ମଉନ ହେଇ ବସିଲେ,
ମତେ ଭାରି ଲାଜ ମାଡେ
ତମେ ଛୁଇଁଲେ,
ମୋ ଓଠ ଥରେ !
ତମେ ପଚାର; ଧ୍ଵନି ସବୁର ତୀବ୍ରତା କେତେ ?

ମୁଁ ମନେ ମନେ କହେ
ମୁଁ ତୁମଠୁଁ ଯେତିକି ପାଖେ !

Report an Error